“Tarık’la Türkan”
bir tuhaf kız idi
Gece geldi,oturdu
gece gelsin bekledi
Sigarası yanıyor
ucu ucuna ekledi
Ağlarken başka türlü ağlamayı istedi :

“Bitmiyor be bilen bey,
bitmiyor,bitemedi...!

Ne yersin,ne içersin?
Sende neyi gizlersin?
Oralarda gezerken...
...hayattan neyi dilersin?”

Bir tuhaf kız idi
İçmeyi denedi
İçiyordu yeni yeni
Üstüne döktü biraz,ıslanmayı diledi
Daha da
ve sonra da
Likör vardı sofrada
Likör sürdü yüzüne
Bir kibrit çaktı bluzüne

Yandı,yandı,yetmedi
İçmek de yanmak da
Karşılığı etmedi
Ağlamanın başka türlü...
bağırmayı istedi

Sigara boyu oturdu,duman sarsın bekledi
tuhaf geceleri ucu ucuna ekledi :

“Nerdesin,kimlesin,ona neler diyorsun?
Yine baştan başlarken neler heceliyorsun?...

Ben Tarık,sen Türkan
Kızımız olur,adı Şükran”

Deniz Özbey Akyüz